Yvonne Dröge Wendel * info * biography * cv * text XDJ * interview MG * text LS * tekst LS * text EG * 2010|2 * 2009|2 * 2009|1 * 2008|4 * 2008|3 * 2008|2 * 2008|1 * 2007|2 * 2007|1 * 2006|2 * 2006|1 * 2005|2 * 2005|1 * 2004|4 * 2004|3 * 2004|2 * 2004|1 * 2003|1 * 2002|2 * 2002|1 * 2001|3 * 2001|2 * 2001|1 * 2000|4 * 2000|3 * 2000|2 * 2000|1 * 1999|1 * 1998|2 * 1998|1 * 1997|2 * 1997|1 * 1996|2 * 1996|1 * 1995|2 * 1995|1 * 1994|2 * 1994|1 * 1993|2 * 1993|1 * 1992|2 * 1992|1 * credits *




tekst: Xandra de Jongh voor Skor website kunstenpubliekeruimte.nl


Op 31 januari 1992 trad kunstenaar Yvonne Dröge in het huwelijk. Sindsdien gaat ze door het leven als Yvonne Dröge Wendel. Een weinig noemenswaardig gegeven, ware het niet dat het een nogal ongebruikelijk huwelijk betrof. Dröge trouwde een kast genaamd Wendel, die zij sinds haar kindertijd bezat en waar zij dierbare herinneringen mee deelde. De performance ‘Dröge-Wendel’ is tekenend voor het werk van Yvonne Dröge Wendel, in wiens werk de vraag hoe mens en object zich tot elkaar verhouden een centraal thema vormt. Bij Dröge Wendel gaat het niet om éénrichtingsverkeer, waarbij het een overheerst wordt door het ander. In plaats daarvan beweegt zij zich met haar werk in die duistere schemerzone, waar niet langer duidelijk is of de mens nog macht heeft over het object, of dat het object ons al controleert. Het huwelijk met een kast kan in dit licht worden opgevat als een cynisch commentaar op een materialistische wereld, waarin mensen vaak meer passie opbrengen voor objecten dan voor elkaar. Maar om een dergelijke open deur is het Dröge Wendel niet te doen. Haar werk vormt een zoektocht naar het eventuele bestaan van een gelijkwaardige en verrijkende interactie tussen object en subject.

Zoveel wordt ook duidelijk uit de documentatie van de performance in de vorm van het boekje ‘Dröge – Wendel. Objects make our world’, uitgegeven ter gelegenheid van het tweejarige huwelijksjubileum. Bevreemdende, maar tegelijkertijd ook aandoenlijke foto’s van een slapende Dröge, die in een koepeltentje half in Wendel ligt gekropen. De opengeslagen deuren van de kast suggereren een liefdevolle omarming. Uit de begeleidende, dagboekachtige notities van de kunstenaar blijkt dat ze de dagen van hun huwelijksreis doorbrengen met het simpelweg genieten van elkaars gezelschap; ze ontspannen zich, lezen wat en wandelen door het prachtige landschap. Ook hier toont de liefde zich in kleine dingen. Om de huwelijksreis naar Portugal en Andalusië letterlijk wat soepeler te laten verlopen kreeg Wendel voor de gelegenheid wieltjes aangebracht en eenmaal aangekomen trekt Dröge Wendel op het heetst van de dag een koel, linnen omhulsel aan. Op de huwelijksreis staat niet iedereen open voor het bijzondere verbond van de twee. Zo kostte het de kunstenaar enige moeite om haar echtgenoot de Wereldtentoonstelling in Sevilla binnen te krijgen. Op de expositie waar bij uitstek objecten van over de hele wereld te vinden zijn, wordt om veiligheidsredenen een object als bezoeker niet toegelaten.

Dröge Wendel streeft in haar werk naar het ontwikkelen van mechanismen waardoor zij de relaties tussen object en mens kan blootleggen. Het gaat haar om zowel de fysieke als de mentale component van dergelijke relaties. Net als in ‘Dröge-Wendel’ draait het in andere vroegere werken vaak om een object, waarvan de waarden en betekenissen duidelijk te identificeren zijn. Zo neemt Dröge Wendel, uit bezorgdheid over de ouderdom van haar trouwe Renault, in ‘La Benedizione della Macchina’ (1994) de auto mee op pelgrimstocht naar Rome, waar de paus elk jaar op Sint Christoffelsdag (schutspatroon van de reizigers) honderden auto’s op het Sint Pietersplein zegent. Het project, dat bestond uit de reis naar Rome per autotrein, een expositie en de publicatie van wegkaarten, leverde Yvonne Dröge-Wendel in 1994 de Prix de Rome op. Recenter werkt laat zien dat ze voor haar zoektocht steeds vaker kiest voor objecten die neutraler en abstracter in hun functie en betekenis zijn. Zo speelde in de performance ‘Black Ball’ (2000/02), onder meer uitgevoerd in Leeuwarden en Italië, een grote bal de hoofdrol. Dröge Wendel’s doel was om de bal als een opvallend, vreemd object in te structuur van de stad te laten infiltreren om deze structuur zodoende zichtbaar te maken. Gewicht en materiaalkeuze waren daarbij van groot belang; een diameter van 3,5 meter en een buitenkant van zwarte, vervilte Merino wol moest de bal genoeg potentie geven om zijn doel te bereiken. Als een zwart gat absorbeerde het al rollend door de straten van de stad de verhalen van de mensen die er fysiek mee in contact kwamen.Veel meer dan bij ‘Dröge-Wendel’ en ‘La Benedizione della Macchina’ maakte de participatie van het publiek hier essentieel onderdeel uit van het werk. De kunstenaar was weliswaar de initiator, maar de beschouwer bepaalde letterlijk waarheen de bal verder zou rollen en daarmee welke verhalen en gebeurtenissen de bal zou verzamelen.

top